“… Batı’nın insan haklarını değil, ödevlerini savunma vakti geldi.
[…] Batı’nın bugünkü durumuna bakarak ülkem Rusya’ya bir model olarak tavsiye etmem istense bütün dürüstlüğümle reddederim. Hayır, sizin toplumunuzu model alarak bizimkini dönüştürmek istemiyorum. On yıllar süren baskı ve şiddetten muzdarib olduktan sonra insan ruhu reklâmların işgâliyle, televizyon ve berbat müziklerle aptallaşan tüketim toplumun alışkanlıklarından daha yüce şeylere yönelmek istiyor. Nasıl oldu da Batı muzaffer adımlar attıktan sonra şu anki salaklık derekesine düştü? […]
Yaratcı’ya sırtımızı döndük ve sınırsızca maddî zevklere sarıldık. İnsanı kötülüğe çeken nefsani dürtülerini yok sayan yeni düşünme tarzı rehberimiz oldu. Bu rehber ki en soylu görevimizin yeryüzünde tatmini aramak olduğu dışında hiçbir gerçeği kabul etmedi. Siyasî ve içtimaî dönüşümlere fazla umut bağladık. En kıymetli şeyimizi elimizden aldılar: Manevî hayatımızı.
[…] Yeryüzündeki amacımız zor ve daimî bir görevin icrası olmalı. Öyle ki yaşantımız her şeyden önce manevî bir yükseliş tecrübesi olmalı. Bu hayatı terk ettiğimizde başladığımız güne kıyasla daha iyi insanlar olmalıyız. İnsan’ın materyalizmden kurtulması sadece nefsanî isteklere sınır koyan bir itidal ile mümkündür …”
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder