Çalı süpürgesiyle dolaşan cadı çizgi filmleri izlemekten, " şu kocaman demir yığını nasıl uçuyor"a giden süreçte ilerleyen teknoloji, gerileyen ise insanlığın kendisi olmuştur. Çizgi filmleri yapanın da uçakları yapanın da insanın kendisi olmasına rağmen teknoloji insan için gelişmiyorsa, burada yanlış bir şeyler var demektir. Acilen geri dönülmesi gerek. Eğer yoksa bile oraya hemen bir dönemeç yapılmalı hem de en teknolojik araçlarla...Yüceltmemesi gerekeni yücelttikçe alçalıyor insanlık. Bence insanoğlu kendi icat ettiği robotların hakimiyetine girmiştir çoktan!
En sağlıklı insan bile kendine uygun bir ilaç aramaya başlamışsa yatağa düşmesi an meselesidir. Hele bir de bol yaylı bir yatak kestirmişse gözüne yatalak olması bile mümkün...
"Savaşın çocuklar üzerindeki etkisi..." gibi cümlelerle başlayan "derin" tv yorumcularına diyeceğim var: Savaşın Çocukları, ölümü her an akıllarında tutuyorlar, ya biz? Ölümü unutmayan bir varlığın insan üstü bir varlık olduğunu bilmeli ve modern pedagogların bu işten anlamayacağını kabullenmelisiniz... Zira sıradan insan, insan üstü varlığı eğitemez. İnsan: Unutkan demektir. Bunu unutmayınız...!
Bizim gibi çalı süpürgesi ile büyümediler onlar. Savaşın çocukları, her gün tepelerinde cadıları gezinirken küstüler hayata... Onların yanına süpürge çöpü gibi düşmedi bombalar. Sevdiklerini yok etti. Savaşın çocuklarının bize küsmesine kızaran yüzlerimizle sessiz kalabilirdik ancak ama nerede bizde o yüz...!
Orta doğu coğrafyasına psikoloji ilmini ulaştıracak teknolojik araçlar henüz icat edilemedi.
Utanmayı unuttuk...
Kendi çocuğunu geceleyin bir kaç kez kontrol eden pedagog ablamızın, israil hapishanesinde çocuklarından haber alamayan bir babanın gözyaşlarını anlaması, su kuyusundan kovayla güneş çekeceğine inanmaya benzer.
Suda görülen güneş de asfaltta görülen su da seraptır.
Cadı avını cadılara karşı yapanlar ancak büyünün tesirinden kurtulabilirler.
Biz büyümedik pedagog abla, büyülendik...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder