BİR BOŞLUK, İHTİYACI GÖRECEK KADAR...

Bir boşluk, ihtiyacı görecek kadar...

Tüm insanlığın derdi, uğultusu, baş ağrısı bu boşluk için...

Bir adım kadar yakın, cesaret kadar uzaktır tüm boşluklar halbu ki...

Mesafeler içimizde...

Ve...

Dışımıza çıkmaya çalışan kötürümleriz hepimiz...

Boşluğun bizi gördüğünü biliyor 

ama 

kendimizin 

boşluğu görebileceğine inanmıyor gibiyiz.

İnansak, bir boşluk çıkacak karşımıza.

O boşluk, soru olacak.

Sorunlarımız için...

Yola çıkmak için elimizi atıp açtığımız 

bir boşluk lazım.

Kapı lazım hepimize...

Belki kaçmamız değil, kaçırılmamız lazımdır.

Belki gitmemiz değil, götürülmemiz lazım.

Belki utanmamız değil, utandırılmamız lazım.

Belki çıkacak cesaretimiz yok.

Demek ki çekilip çıkarılmamız lazım bu boşluktan...

Boşluk şart.

Beklemek elzem...

Durmadan beklemek; zorunlu bu sınırda...

Yasaklar delinmeden, ne mümkün öteye geçmek...!

Yoksa ne mümkün çağıldayan suları görmek.

Ne mümkün kötürüm gözlerle tel örgüleri seçmek...

Yasaklar bilinmeden delinmez...

Yasaklar üzerine yürümeden ne mümkün...!

Aynı gökyüzünü başka yerden seyretmek...

Mustafa Recep Kolcu