"Ben gözümün gördüğüne inanırım" dedi inançsız olan.
"Ben gözlerime inanamıyorum biliyor musun!" dedi inancı olan.
Bu konuşma iki modern insanın olası diyaloğudur.
İnsanın, gözlerinin şahitliğini bile reddetmek istediği bu yeni dünya, sanki bambaşka bir canlı türü için hazırlanıyormuş gibi... Yaşananlara bakınca buna inanmamak elde değil.
En inançlı insan da en inançsız insanda gözleriyle kanıyor... Demek ki mesele gözde değil.
Peki hangi göze inanmak gerek? Kimin gözlerine güvenmeliyiz?
Kendimizden emin olamadığımızda başkasına inanılmaz ihtiyaç duyarız; sırf inanmak için...
Emin olmak için sorasım var...!
Sanki dünya, başka bir canlı türü tarafından istila edilmiş; zalimin, güçlünün, haksızın, yalancının, hırsızın ve arsızın zulüm etmesini keyifle seyrederek bizimle eğleniyorlarmış gibi geliyor bana...
Başka birinin gözlerine ihtiyacım var sanırım.
"Arkamdaki aynanın sırtımı gösterdiğini biliyorum. Şimdi arkamı dönsem ne değişir ki?" dedi kör olan...
Hep birden arkalarını döndüler bütün görenler.
(İllüstrasyonlar Pawel Kuczynski)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder