“Kuşlar bile uçmuyor, havaya sürtünüyorlar...”
(Mustafa
Recep Kolcu – Bir+Bir=Bir)
Immanuel
Kant’ın meşhur bir güvercini vardır, havayı iterek uçar ama
havanın direncinden yakınır durur. “Hava
olmasaydı daha hızlı uçabilirdim”
der.
“Ya
biz insalar, adım attıkça uçtuğumuzu sanıyoruz, ne tuhaf. Ne
tuhaf insanın uçmayı arzulaması... Uçaklarda uçmuyor ey yolu!
Onlar da göğe sürtünüyorlar.” (Bir+Bir=Bir)
İnsanlarda
ayakları olmasa uçacaklarını,
kuşlar da sürtünme olmasa daha hızlı uçacağını zannediyor.
Gariptir ki, her
canlı kendisinde olmayan bir meziyeti arzulamakta... Hatta
bu arzu, o canlının kendisinde bir eksiklik olduğunu vehmetmesine
kadar gitmektedir.
Halbu ki “eksik yaratıldığını düşünmek”
başka “eksik
olmak” başkadır.
İranlı
şair Füruğ Ferruhzad, “Kuş
ölür, sen
uçuşu
hatırla”
der.
İnsan
da ölür...
Nesi
kalmalı hatırda...!?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder